Bir zamanlar... Sinop Cezaevi
via alismetamorphosis@blogger.com
Hiç kendisi için yaşamadı babam. Daha çocuk yaşında kardeşlerini okutmak için dedemle gurbete çalışmaya gittiğini söylerdi. Okumak içinde kalmıştı. Bizi okutma sevdası da oradan geliyordu. Tek bir hatası kendi hayatının mahvolmasına ve bizim dağılmamıza sebep oldu. Gün yüzü görmeden göçüp gitti. Hatası da geleneğin kendisine öğrettiğini yerine getirmekti. Öldürdüğü bile (büyük damadı) kaderine razı olup boynunu uzatarak öte tarafa gitti. O da gelenekçiydi. Neyin ne sonuç vereceğini biliyordu... O gün bugündür belimizi doğrultamıyoruz. Öyle de büyük bir lanet sanki...
